We wrześniu 1939 roku Henryk Zajfert zabrał sztandar ze skrzyni na wozie taborowym opuszczonym przez obsługę w Błoniu, w trakcie bombardowania zgromadzonych taborowych w chłopskich wozów. H. Zajfert, gdy zobaczył sztandar, w obawie, by płat nie został uszkodzony, względnie nie wpadł w ręce wroga, zabrał go i szczęśliwie wycofał się z pogromu [...]

Nie namyślając się długo obaj uciekinierzy postanowili ukryć sztandar przed wojskami Hitlera. Zwinęli go starannie i włożyli do worka z sieczką, którą były karmione konie. Po wielu perypetiach, kontrolach i rewizjach, udało się im szczęśliwie wrócić do Ślesina. O swoim znalezisku nie powiedzieli nikomu. Początkowo sztandar przechowywany był w mieszkaniu przy ulicy 1 Maja pod numerem trzecim. Ale wraz z narastaniem represji rodzina zmuszona została do przeprowadzenia się na ulicę Cegielnianą, aby po kilku miesiącach przenieść się do wsi Ostrowy. Mniej więcej w tym czasie zmieniona została również skrytka, w której ukrywany był sztandar. Został on starannie złożony i zawinięty w starą kołdrę. Całość została włożona do gąsiora na wino.

W tej postaci przechowywany był do 29 marca 1945 roku, to znaczy do momentu, gdy został przekazany władzom wojskowym. Zachował się dokument, poświadczający otrzymanie sztandaru, wystawiony 5 kwietnia 1945 roku przez jednostkę Wojska Polskiego o numerze Poczty Polowej 38242. „Pokwitowanie przyjęcia” podpisane zostało przez zastępcę dowódcy jednostki, porucznika Indisowa. Od tej pory wszelki ślad po sztandarze 28pp Strzelców Kaniowskich zaginął. Nie ma go w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego.