Sztandar jest widomym znakiem uosabiajacym Państwo Polskie; jest symbolem najwyższych wartości ducha i ciała, których Polska wymaga od swoich żołnierzy. ¹⁾ 

Na początku sztandary miały bardzo różną formę, projekt i rozmiar. Dopiero w 1918 roku, po odzyskaniu niepodległości, została podjęta próba ujednolicenia znaków wojskowych. Nie były one jednak zbyt rygorystycznie przestrzegane.

Od chwili wręczenia sztandar towarzyszył pułkowi w każdej bitwie a także uroczystości. Jeśli jednostka została rozbita w wyniku walk, sztandar był ukrywany, żeby nie dostał się w ręce wroga.

Sztandary już od dawna otoczone były należnym im szacunkiem i miłością, Dlatego oddawano im cześć i honory, uroczyście je poświęcano, składano na nie przysięgę. Ich znaczenie dobitnie obrazują dawne regulaminy i przepisy wojskowe.

Co decyduje o tym, że sztandar jest czymś wyjątkowym i szczególnym?

Odpowiedzią mogą być słowa Wacława Tokarza, wybitnego historyka wojskowości:

"Sztandary były w dawnej Polsce dla żołnierza symbolem Ojczyzny i jego względem niej obowiązków."

Słowa te potwierdza także marszałek Józef Piłsudski:

"Sztandar to rzecz dziwna, zwykła szmata złotem tkana, a jednak w życiu żołnierza przedstawia ona wartość wiadomego symbolu życiowej udręki żołnierskiej, jego dążeń i celów. Przypomina ona dni jego chwały i sławy, jak również jego bólów i niepowodzeń."

¹⁾ Art. 7 Dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1937 r. o znakach wojska i marynarki wojennej (Dz.U. z 1938 r. Nr 5, poz. 32).